Aznavour, Piaf en Brel
Avondje papegaaien luisteren
Aznavour, Piaf en Brel
Er wordt veel reclame gemaakt met een nieuwe theatershow; Chansons.
Dat soort shows worden er al jaren veel gemaakt, leuke muziek, bekende liedjes, avondje uit. Avondje niks…
Als ik een van de drie (of meer Franse grootheden) wil horen luister ik hun muziek.
Ik heb weinig interesse in papegaaienmuziek. Ik ben ook niet zo gecharmeerd van al die ‘tribute’ bands. Ik heb er een paar gezien, jammer maar die vaak geweldige musici moeten gewoon onder hun eigen naam optreden maar niet onder de titel ‘Aznavour’ met daaronder in hele kleine lettertjes ‘tribute’ of avondje ‘chansons’.
Het zijn kunstjes die nooit dezelfde intensiteit, sfeer, liefde,of melancholie hebben als het origineel waar ik destijds verliefd op werd. Het is als gefixeerd kijken naar iemand die pijnlijk veel lijkt op een verloren grote liefde. Daar koop ik niks voor, ik houd mezelf voor de gek, sex zonder orgasme.
Gelukkig zijn er in de jungle van papegaaien ook uitzonderingen zoals Ellen ten Damme. Zij doet geen imitatie, zij doet Ellen ten Damme. Zij voegt toe. Haar muzikaliteit, haar humor, haar schoonheid en zelfs haar acrobatiek maken dat de chansons niet worden nagedaan, maar opnieuw worden beleefd. Je verveelt je geen moment, omdat zij zichzelf meebrengt in plaats van iemand anders te kopiëren.
En Michael Abspoel, ook uniek maar anders. Hij brengt Aznavour of Brel, maar vertelt de verhalen erachter, toont unieke foto’s. Dingen die de meeste bezoekers nooit eerder hebben gehoord of gezien. Hij wisselt het Frans en het Nederlands af, neemt je mee in context, in geschiedenis. Het is een memory trip zonder enige poging om Aznavour na te apen. Je geniet samen van de herinnering, niet een wedstrijdje “Wie kan hem het beste nadoen”.
Tijdens de pauze stond ik me een uitstervend groepje rokers buiten en zag een echtpaar vroegtijdig vertrekken. Ik vroeg of ze het niet mooi vonden.
‘Die man lijkt toch niet op Aznavour’ zei de man geïrriteerd, ‘als ik Aznavour wil horen wil ik Aznavour horen…’ En weg was ie. Ik moest lachen en riep hem na: ‘Aznavour is overleden, heb je geen spotify?’ Hij haalde zijn schouders op.
