Côte d’Azur
Een korte introductie
English: https://yeswecannes.substack.com/p/french-riviera
Français: https://yeswecannes.substack.com/p/cote-azur-34f
Español: https://yeswecannes.substack.com/p/costa-azul
Tussendoor
Het leven op een boot buiten het zomerseizoen bestaat vooral uit dingen die niemand ooit op Instagram zet: schuren, schilderen, lekkages zoeken, kabels vervangen, plakken, repareren, nóg eens repareren, en vijf minuten geloven dat alles eindelijk klaar is — tot je ontdekt dat de waterkoker ineens heet azijnwater serveert.
Tussen het verven en afplakken door keek ik vandaag over de haven en dacht ik: Hoe leg je nou uit wat de Côte d’Azur écht is? Niet de brochures. Niet de ansichtkaarten. Maar de lagen eronder.
Dus hier, tussendoor, een kleine introductie.
Wat is de Côte d’Azur eigenlijk?
Vraag het aan tien mensen en je krijgt twaalf antwoorden.
Voor sommigen loopt het gebied van Saint-Tropez tot Menton.
Voor anderen begint het pas bij Cannes en eindigt het in Monte Carlo.
Waar iedereen het over eens is: de kleuren.
Dat onverklaarbare mediterrane blauw dat ooit Matisse, Chagall en Picasso hier hield — en dat nog steeds miljoenen bezoekers per jaar aantrekt.
Een kust vol tegenstellingen
Ooit ontdekte de Engelse adel het zachte winterklimaat en bouwde villa’s langs de kust. De vissers verdwenen langzaam naar de achtergrond, kunstenaars kwamen ervoor terug, en sindsdien brengt elke generatie zijn eigen golf nieuwkomers mee.
Vertel iemand uit Nice dat iemand uit Cannes “net zo is als hij”, en hij lacht je uit.
Van een afstand lijkt het één kustlijn, maar qua mentaliteit is het een verzameling kleine eilanden.
Jetset — en de schaduw erachter
De echte jetset begon met tsaren, koningen en Engelse adel die hier hun winterresidenties bouwden. Daarna kwamen de kunstenaars. Daarna de filmsterren. Vandaag de dag zijn veel van die villa’s in handen van nouveaux riches — soms met wat minder romantische CV’s dan Matisse of Queen Victoria.
Een Nederlandse restauranthouder zei me ooit:
“Negentig procent van het geld hier komt van drugs en wapens.”
Waarschijnlijk overdreven, maar het geeft een idee van de sfeer: bewondering gemengd met wantrouwen, glamour met een scheurtje erin.
En ik?
Buiten het seizoen leef ik vooral met tape, gereedschap en verf onder mijn nagels. Niet glamorous — maar heerlijk.
Een plek waar al die verschillende verhalen samenkomen in één haven, één kustlijn, één vreemd stukje wereld dat nooit verveelt.
En terwijl ik mijn boot winterklaar maak, dacht ik: misschien is dat wel de beste manier om de Côte d’Azur te beschrijven.
De Fransen noemen dit gebied zelf “le miroir aux alouettes”: een glinsterende spiegel die gelukzoekers aantrekt — maar waar sommigen uiteindelijk net als vogels tegenaan vliegen.
Misschien is dat precies de charme én de waarschuwing van deze kust.