My phone rings

Nederlandse tekst staat onder de Engelse

My smartphone vibrates.
+966. Saudi Arabia. I know the number by now.

‘You boat?’
A dark voice.

I once joked: no, I’m Arnold. That caused confusion, so I don’t do that anymore. Today — 29 January 2026 — the same question again. Who on earth rents a boat in the middle of winter?

Yes, the weather on the French Riviera is considerably better than here in the Netherlands, where I spend the winter months with my children. But it’s usually not the kind of weather you’d choose for a full day of pleasure cruising.

I reply that the boat is only available in summer.
Silence.
Then the line goes dead.

I know that too. No hard feelings. That’s how it works.

Before the Russians, the Arabs dominated the Riviera, but those days are over. In August they still appear, but the rest of the year the hundreds of villas owned by Arab families are mostly unoccupied.

The Russians took over — especially after 9/11. The international school my daughters attended for years saw a dramatic rise in Russian pupils. Many of those families have since had their assets seized following the invasion of Ukraine: property, French bank accounts. Their mega-yachts were already safely moored in Turkey by then.

The Côte d’Azur is a bit like the roses planted at the ends of vineyard rows. Roses are more vulnerable to disease than vines, acting as an early warning system.
On the Riviera, you can read the state of the world through the nationalities that appear — and disappear.

After the Twin Towers attacks, Americans stayed away in droves. Like the Arabs, they avoided France. The only surviving terrorist had a French passport, after all. Americans were convinced there might be an Arab with a machine gun hiding behind every rubbish bin. When asked where they were from, they would invariably say: Canada.
Not very clever — hoteliers see passports.

These days, Russians often claim Georgia as their homeland.

The French Riviera has always been a playground for dubious characters. You can spend a million euros a day here without anyone asking questions. Cash registers along the Côte have no moral compass. First discovered as a winter refuge by old aristocratic families, then embraced by the Italian mafia just across the border, followed by Arabs and Russians. Without them, the local economy would take a serious hit.

As a charter skipper, you encounter them all.
And occasionally, an outlier.

A young Albanian — economics degree from Kosovo, adviser to an Arab investment fund, living in Berlin. Recently he asked me to act as an interpreter during a phone call. He spoke German, barely any English. The Irish billionaire on the other end spoke only English. They were doing business in Africa.

How international do you want it?

Interpreting sounds simple, but I was sweating — especially when the figures came up.
My fee was not discussed.

NEDERLANDS

My phone rings

Mijn smartphone zoemt.
+966. Saoedi-Arabië. Ik ken het nummer inmiddels.

‘You boat?’ zegt een donkere stem.

Ik maakte ooit de grap: nee, ik ben Arnold. Dat zorgde voor verwarring, dus dat doe ik niet meer. Vandaag — 29 januari 2026 — weer dezelfde vraag. Wie huurt er in vredesnaam een boot midden in de winter?

Ja, aan de Franse zuidkust is het beter weer dan hier in Nederland, waar ik de winter bij mijn kinderen doorbreng. Maar het is doorgaans geen weer om een hele dag voor je plezier rond te varen.

Ik antwoord dat de boot alleen in de zomer beschikbaar is.
Er volgt stilte.
Dan wordt er opgehangen.

Ook dat ken ik. No hard feelings. Zo gaat dat.

Vóór de Russen domineerden de Arabieren de Franse Riviera, maar die tijden zijn voorbij. In augustus zijn ze er nog, maar de rest van het jaar staan de honderden villa’s van Arabische eigenaren grotendeels leeg.

De Russen hebben het, zeker na 9/11, massaal overgenomen. De internationale school waar mijn dochters jarenlang zaten, zag een explosieve groei van Russische leerlingen. Van een groot deel zijn na de inval in Oekraïne inmiddels alle bezittingen in beslag genomen: onroerend goed, Franse bankrekeningen. Hun megajachten lagen toen al veilig in Turkije.

De Côte d’Azur is als de rozen die wijnboeren tussen hun druivenranken planten. Rozen zijn gevoeliger voor ziektes en fungeren als vroegtijdige waarschuwing.
Aan de Riviera lees je aan de nationaliteiten af wat er in de wereld gebeurt.

Na de aanslag op de Twin Towers bleven Amerikanen massaal weg. Net als Arabieren. De enige overlevende terrorist had immers een Frans paspoort. Amerikanen waren bang dat er achter elke vuilnisbak een Arabier met een machinegeweer schuilging. En als je vroeg waar ze vandaan kwamen, antwoordden ze steevast: Canada.
Niet zo slim — als hotelier zie je iemands paspoort toch.

Nu zeggen Russen vaak dat ze uit Georgië komen.

De Franse Riviera is altijd een speelplaats geweest voor bedenkelijk volk. Je kunt er probleemloos een miljoen per dag uitgeven zonder dat iemand vragen stelt. De kassa’s aan de Côte hebben geen moraal. Eerst ontdekt door oude adellijke families als overwinterplek, daarna de Italiaanse maffia om de hoek, vervolgens Arabieren en Russen. Zonder hen krijgt de economie een flinke klap.

Als schipper zie je ze allemaal.
En soms een uitschieter.

Een jonge Albanees, economie gestudeerd in Kosovo, adviseur van een Arabisch investeringsfonds, woonachtig in Berlijn. Onlangs vroeg hij me om tijdens een telefoongesprek te vertalen. Hij sprak Duits, nauwelijks Engels. De Ierse miljardair aan de andere kant sprak alleen Engels. Ze deden zaken in Afrika.

Hoe internationaal wil je het hebben?

Dat vertalen lijkt appeltje-eitje, maar ik heb flink zitten zweten — vooral toen de bedragen vielen.
Over mijn vergoeding werd niet gesproken.