Under the Robe
Not everything is visible (Nederlands onderaan)
France has a long tradition of taming power. Voltaire did so with unsettling words, Descartes with ordered reason. The Revolution abolished the court with rigor and put an end to royal display, yet soon discovered that even a republic cannot exist without visible forms of authority. What was abolished in the name of equality returned in another guise: no longer as crown and sceptre, but as ceremony, as administrative ritual, as the solemn staging of state power.
After the turbulence of those years, Napoleon brought order to chaos by codifying the law in written codes. His Code civil became the foundation upon which the republic has since rested: articles, provisions and paragraphs in which human conduct was placed as though it could indeed be arranged and contained. Two centuries later, the French judiciary still rests upon that codification.
In the courtroom, that order assumes its solemn form in ceremony, in carefully weighed language, and in red and black robes, sometimes trimmed with ermine, that visibly elevate the office above the individual citizen. Those who take their place there feel the scale of things: the room larger than themselves, the words heavier than their voice, the institution more expansive than their personal story. The silence at the entrance, the rising to one’s feet, the fixed forms of address — all make it clear that the law is not a private matter, but an institution.
Yet however carefully the symbols of the judiciary are fashioned, the robe itself proves not entirely impervious. In 2003, a French judge was taken into custody, formally charged, and subjected to psychiatric examination. The Ministry of Justice was involved with a view to temporary suspension. The case caused considerable disquiet and raised questions about professional ethics and mental fitness within the magistracy. It was ultimately determined that the judge was partially unfit to administer justice; no definitive disciplinary sanction followed.
The reason was that, during a hearing, he had performed acts upon himself beneath his robe.
NEDERLANDS
Onder De Toga
Niet alles is zichtbaar
Frankrijk heeft een lange traditie van het temmen van macht. Voltaire deed het met ontregelende woorden, Descartes met geordende rede. De Revolutie schafte het hof rigoureus af en maakte een einde aan het koninklijke vertoon, maar ontdekte al snel dat ook een republiek niet zonder zichtbare vormen van gezag kan bestaan. Wat in naam van gelijkheid werd afgeschaft, keerde terug in nieuwe gedaante: niet langer als kroon en scepter, maar als ceremonieel, als ambtelijk ritueel, als de plechtige enscenering van staatsmacht.
Napoleon bracht na de onstuimigheid van die jaren orde in de chaos door het recht vast te leggen in wetboeken. Zijn Code civil werd het fundament waarop de republiek zich sindsdien baseert: artikelen, bepalingen en paragrafen waarin menselijk gedrag werd ondergebracht alsof het zich laat ordenen.
Twee eeuwen later rust de Franse rechtspraak nog altijd op die codificatie.
In de rechtszaal krijgt die orde haar plechtige gestalte in ceremonieel, in zorgvuldig gewogen taal en in rode en zwarte toga’s, soms met hermelijn afgezet, die het ambt zichtbaar boven de individuele burger plaatsen. Wie daar plaatsneemt, voelt de schaalverschillen: de ruimte is groter dan hijzelf, de woorden zwaarder dan zijn stem, het apparaat omvangrijker dan zijn persoonlijke verhaal. De stilte bij binnenkomst, het opstaan, de vaste aanspreektitels — zij maken voelbaar dat het recht geen privézaak is, maar een institutie.
Maar hoe zorgvuldig de symbolen van de rechterlijke macht ook zijn vormgegeven, ook de toga blijkt niet ondoordringbaar. In 2003 werd een Franse rechter in hechtenis genomen, officieel in staat van beschuldiging gesteld en onderworpen aan een psychiatrisch onderzoek. Het ministerie van Justitie werd betrokken met het oog op een tijdelijke schorsing. De zaak veroorzaakte aanzienlijke beroering en riep vragen op over beroepsethiek en geestelijke geschiktheid binnen de magistratuur. Uiteindelijk werd vastgesteld dat de rechter gedeeltelijk ongeschikt was om recht te spreken; een definitieve disciplinaire sanctie bleef uit.
De aanleiding was dat hij tijdens een zitting onder zijn toga handelingen bij zichzelf had verricht.